28 april 2009

Bob Dylan and his Band in Vorst


In een lang uitverkocht Vorst speelde die Band, vijf huurlingen op een rij, oog in oog met Bob achter zijn orgel(tje), alleen aan de andere kant. Allemaal strak in het pak met gekke hoofddeksels, ook de drummer ja, maar muzikaal even sterk als de vorige sekteleden.
Lees meer...

Opvallend: voor noch na de set muziek in de zaal én een sobere doch zeer efficiënte belichting. De achtergrond bij 'Desolation Row' verwijst zelfs naar 'De intrede van Christus in Brussel' van James Ensor en hun gezamelijke boek The Superhuman Crew.

Na de inloop met een onherkenbaar 'The Wicked Messenger' is nummer drie 'Man in the Long Black Coat' direct het eerste hoogtepunt, met Bob op de gitaar.
Volgt de aangrijpende klassieker 'Blind Willie McTell' en het reeds vernoemde 'Desolation Row' dat wel uit De drie stuivers opera lijkt te komen. Een wervelend 'Highway 61 Revisited' zet de deur open voor de eindrace met 'Ain’t talking' en, waw, 'Like a Rolling Stone'.
Eerste bis 'All along the Watchtower' bezorgt nog steeds koude rillingen en na 'Spirit on the Water' en 'Blowin’ in the Wind' is ’t gedaan.

Strak gespeeld met grijnzend gemak gezongen (wat een frasering !) en blijvend zoeken naar dé interpretatie.
Binnen twee jaar afspraak in Vorst voor je zeventigste verjaardag en zoals je zelf ooit zei: 'Play it fucking loud'.

Niet te missen, binnenkort in de bib de nieuwe cd 'Together through Life'.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen