2 december 2009

Crossing Border in Arenberg


Om 16u30 start de eerste Belgische editie van Crossing Border met Mumford & Sons.
Na 2 uitstekende songs houden we het spijtig genoeg voor bekeken om plaats te zoeken voor The Low Anthem. Ondanks technische problemen met de staande bas is dit een eerste hoogtepunt. In de geest van Tom Waits en Captain Beefheart is dit hemelse americana.
Wat hier opvalt en ook bij de volgende groepen: geen synths, maar wel veel instrumenten én instrumentenwissels (de herontdekking van de zingende zaag!).
Lees meer...

Tussendoor een drankje en Suze Rotolo over haar boek 'A Freewheelin' Time'. Zij wordt geïnterviewd door Kristien Hemmerechts die haar gemis aan Dylan-kennis verstopt achter Flair-journalistiek.

Even de soundcheck (?) van Jim White op weg naar Patrick Watson. Wat wordt aangekondigd als folk-noir blijkt een rockbom met splinters modern-klassiek en jazz. Opvallend: de drummer/multi-instrumentalist (zingende zaag, ja), het vrouwelijk strijkkwartet (strijkers?) en 1 song zonder enige versterking vooraan op het podium en kippenvel.

Na een vergeefse poging om de catering te verschalken (op is op!) hardcore troubadour Steve Earle. Na een valse start (only Townes sings Townes like Townes) herpakt hij zich met onvolprezen eigen songs: Fort Worth Blues, My Old Friend the blues en Goodbye. Rekening houdend met de rest van het programma: volgend jaar terug, met The Dukes en veel gitaargeweld, Steve?

Wat volgt is onvoorspelbaar en onvoorstelbaar: Monsters of Folk, hoewel Monsters of Noise een betere naam zou zijn. Dit is 3 uur (!) op de tippen van de tenen met schitterende songs en spetterende gitaren. Helemaal boven op het balkon kijkt Gram Parsons toe en ziet hoe deze Cosmic American Music het publiek inpakt. Na echt de laatste bis van dit tour-afsluitend concert geven de vijf bandleden hun schoenen aan het publiek.
Hier is geen hoek af, hier zijn geen hoeken meer aan.





Ook een eervolle vermelding om tussen al dit gitaargeweld eenzaam te staan voorlezen: Erwin Mortier, Luuk Gruwez, John Brandon en vooral de enige vrouw Jessica Anthony.
Wij hebben meer dan waar voor ons geld gekregen ondanks de verscheurende keuzes. Dit is een top-evenement, volgend jaar meer graag en kan iemand deze programmator een medaille geven?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten